این هم زمستان عادت باریدنش کو

سگ‌لرزه و دندان به هم ساییدنش کو

با شوق تعطیلی شبی را صبح کردن

 سر زیر کرسی کردن و خوابیدنش کو

نفت بخاری گُر نمی گیرد بترسیم

پس برف بازی کردن و چاییدنش کو

از چکمه های کوچک و زیبا و رنگین

با چوب، برف و گل ز کف تاشیدنش* کو

شب، اتصالی، قوطی کبریت، کنتور

مادربزرگم زیر لب نالیدنش کو

این ته  تغاری بد خودش را لوس کرده

کولاک و یخبندان نمک پاشیدنش کو

ظرفی بلورین از انار دانه دانه

شهنامه خوانی قصه آغازیدنش کو

یک مشت آدم برفی جارو به دستیم

از رنج همسایه نیاساییدنش کو

*تاشیدن به گویش ساوجی همان تراشیدن است.